giovedì 19 marzo 2015


ALTRE Tre belle poesie in piemontese del mio coscritto Carlo Brosio. E' nato a Torino e vive a San Francesco al campo. Attualmente sta traducendo l'Iliade in piemontese.

                             









MIE COLIN-E

  TOSCAN

La nebia për le colin-e sëcche, as aussa la spiusiné
E sota ‘l maestral a smija dal mar l’urlé

‘l vin a beuj ‘nt le tin-e për le vie d’ël pais
Col aspr odor a va a arlegré ij amis.

Ansima al bòsch anvisch a gira la bròcia sciopetand
Ant l’uss a amiré ‘l cassador a sta subiand

Tra le rossastre nivole, come d’ij esilià ‘l pensé
Storm d’osei nèir ant ‘l tramont emigré.

A l’ha scrivula an Toscan tant temp fa
A j’era ëdcò an Toscan an mia famija: mè cunià
A l’era ‘n tòch ‘d pan, n’òmo d’òr
Darmagi che a l’era d’ël Tòr.




                            NONO E NONA

A l’é neuit, nòna a varda da la fnestra ëd la cusin-a
A fa frèid. ij veder as coloro ‘d brin-a
A pensa a ij fieuj lontan, a dis ‘l bin
E ‘l gèil as fa sente motobin.

Setà an soa poltron-a a fé ‘d caussèt
A taché boton, fé maja e pissèt
A arcòrda: “Coi passaròt ancheuj volé
Pòvre bestiolin-e sensa mangé…”

Nòna a l’ha seugn, a l’é straca
A l’ha già monsù Viòla, la vaca
Moreto ‘l can a deurm tranquil là fòra
‘l gat e l’é da la morosa, la mòra.

“E ‘l Pin, a torna nen da la piòla
Ma varda che son pròpi fòla
Ma peui a riva, am dis Mariét
Ti it ses bela, dai andoma, là a j’é ‘l let!”



A pija ‘l lum a petròlio, a va për ‘l bòsch tut gelà
‘l sò Pin a l’é là sota ‘n rol, andurmentà
Con ‘l sòco ij dà ‘n bel caosson
“ciao Mariét” “Fila, brut ciocaton!”


                           L’INFINI’ (SUDBOJ)

Sèmper car a l’é stait për mi col brich
E cola cioenda, che da tanta part                                  
ëd l’ultim orisont ël sguard a esclud                                                                                                                                                                                                            .
Ma, setandse e mirand, infinì
Spassi dë dlà ëd cola e silensi
Dë dzora ëd l’uman, e profondissima chiete                                                                                                                                                                                                                          
 An ‘l mè pensé imagino, andoa për pòch
‘l cheur a l’ha por. E come ‘l vent
Sento bogé tra coste piante, mi tra col
Infinì silensi  e costa vos
Faso ‘l paragon: e arcòrdo l’etern,
e le mòrte stagion, e la present
e viva, e ‘l son ‘d chila. Parej tra costa
inmensità a nija ‘l pensé mè
e ‘l naufraghé am l’è dos an cost mar.

A l’é giumaj 190 ani fa
Da ‘n gheub ‘d Recanati a l’é stait scrit
Quand lo leso am ven an ment col pòst là
Mi gheub, ma ‘d la Juve, quand j’era cit.

A Sudboj ‘d Moncuch ij osei a canto
Cola cassin-a a l’ha cambià padron
I nòno a deurmo al camposanto
E pòch per vòlta a va a l’abandon.